نازبو نوشت های سایان

هر روز با نظم طبیعت آغاز می شود، اما به بی نظمی روند دنیا آلوده می شود. بیدار که شدم بغض پرید توی گلویم، اما لیوان آب نطلبیده را لب نزدم. هیچ صدایی جز انعکاس صدای خس خس سینه ام در اتاق خالی نپیچیده بود، هنوز. می خواستم امروز را فقط به صدای آواز مردی که سر صبح پشت پنجره می خواند فکر کنم و به گل های صورتی گلدان بابا؛ بدون کتاب و عکس و آهنگ. بدون حضور چاوشی و همایون و فروید و نیچه. اما نشد. دیشب خاله جانم مرا به اجبار و اصرار با خودش برد، نزد خدایش و زنی گفت حالا که آمدی حاجت بطلب و من بدون انتظار از موجود دیگری، از خودم برای خودم خلقی خوش خواستم و عقلی محض و احساساتی ناب و توان خویشتنداری ما فوق...

ادامه مطلب