نازبو نوشت های سایان

یک. کارم به جایی رسیده که می توانم ساعت ها و روزها را به بطالت بگذرانم؛ آنهم تنها با اندکی وجدان درد ناچیز و نیز می توانم اینهمه تنهایی را هم حوصله کنم و تاب بیارم. قبل ترها این طور نبود. برای هر ساعت از بیکاری نگران می شدم و دست به کاری می زدم و برای حجوم این حجم از تنهایی، لااقل غصه می خوردم و به تنهایی ام فکر می کردم. برایم مهم بود. اما حالا می توانم ساعت ها بنشینم و فقط به هُرهُر آتشدان بخاری گوش کنم. دو. یک وقت هایی از این رک بودن و صداقت آمیخته با شوخ طبعی خودم می ترسم. فکرش را بکن، در بین این مصاحبه ها و مصاحبت ها، اگر آدمی پیدا شود که این برخورد مرا خوش نداشت و در حین خنده های من وا رفت و رو ترش کرد، من یکهو چه حالی خواهم شد؟ اما خدا را شکر هنوز انقدر حالم بد نشده و موقعیت سنجم خوب...

تنها سلاح وسیاست سایان، سکوت است. اما اگر تو از سفسطه ها ومغلطه هایت، از سرسختی وسنگ دلی ات، از جدال های درونی و جنجال های بیرونی بی ثمر سرسام آورت، از بی خردی ها وبی انصافی هایت، از نگاه های مغرور وقضاوت های مشکوک بی پایه ات، ازگفتارهای درونی بدبینانه ات، وازخودفریبی ها وخودمحوری ها وخوکامگی هایت، واز تمام سیاست های پنهان دیگرت،دست برداری وفقط بخندی، سایان هم، تمام سکوت ها را ساکت خواهد کرد....