نازبو نوشت های سایان

دوباره روزگار افتاده روی دور تکرار روزمرگی و بیهودگی و مشکل اینجاست که دیگه مثل سابق، برای شکستن این چرخه، انگیزه ی لازم رو ندارم. حس می کنم برای ادامه دادن به راهی که توش متوقف شدم، توانایی کافی و شرایط خوبی ندارم. فکر اینکه تا ته دنیا همین جوری بخوام عمر بگذرونم، واقعا برام وحشتناکه. من که قید حسای خوبم رو زدم و شور و هیجاناتی که حق مسلمم بود رو سرکوب کردم و...

هر روز با نظم طبیعت آغاز می شود، اما به بی نظمی روند دنیا آلوده می شود. بیدار که شدم بغض پرید توی گلویم، اما لیوان آب نطلبیده را لب نزدم. هیچ صدایی جز انعکاس صدای خس خس سینه ام در اتاق خالی نپیچیده بود، هنوز. می خواستم امروز را فقط به صدای آواز مردی که سر صبح پشت پنجره می خواند فکر کنم و به گل های صورتی گلدان بابا؛ بدون کتاب و عکس و آهنگ. بدون حضور چاوشی و همایون و فروید و نیچه. اما نشد. دیشب خاله جانم مرا به اجبار و اصرار با خودش برد، نزد خدایش و زنی گفت حالا که آمدی حاجت بطلب و من بدون انتظار از موجود دیگری، از خودم برای خودم خلقی خوش خواستم و عقلی محض و احساساتی ناب و توان خویشتنداری ما فوق...