لبخند جاودان

حتی اگر من در برابر عظمت جهان موجودی ناچیز باشم، هیچ از ارزش رنج من کم نمیشود.
نیرویی که در احساس عشق، اندوه و دلتنگی من نهفته است، میتواند سرتاسر دنیا را فراگیرد.
من مقدسم، چون میتوانم از رنج به عرش، از نفرت به عشق، از خیال به خلق زیبایی، از ترسیم واقعیت به تجسم حقیقت، از تاریکی به نور، از کفر به تنهایی و از تنهایی به ایمان برسم.
وجود من ارزشمند است، چون میتوانم از آن فراتر بروم و کسی غیر از خودم را دوست بدارم. من باارزشم، چون میتوانم پدیدهها و موجوداتی غیر از خودم را بشناسم، با آنها ارتباط برقرار کنم و حتی مالک و فاتح آنها شوم.
من باشکوهم چون میتوانم با چشمانم بشنوم، با گوشهایم ببینم، با لبخند,ی بقا یابم و با مرگم، خود را جاودان,ه کنم.

سایان