نیایش

من آن گناه ناکرده ی تو نیستم یا آن لذت آمیخته با احساس عذابت، که بخواهی در روزهای مقدس سال روزه دارش شوی تا توان دوری بعد از آنش را هم در خود بپرورانی. ذات من مقدس است، اما در برابر من شرمسار و توجیه گر خود نباش؛ چونان که تا می بینی مرا، انگار که با وجدانت رو در رو شدی.
دلت برای من می سوزد؟ حتی اگر در بهترین حال ممکن هم باشم، همیشه افسوس می خوری که چرا روان من در قالب کالبد آدمیزاد خلق شده و درگیر تمناها و شرارت های جسمانی شده؟ رها کن این احساس بی ارزش نابودگر را و با بهترین حالت ممکن من درآمیز. مرا بپذیر و دوست بدار و در خیال خود رهایم کن و از رها کردنم لذت ببر؛ چونان که یک نوازنده از رهایی نت ها در فضا به اوج لذت می رسد. بگذار در فضای روانت به هر کجا که می خواهم، روانه شوم. من ضمیر آگاه تو ام. مرا مقدس بدان.