تمرین تفکر و تحریر افکار

گروه ها چه دو نفره، چه چند صد میلیون نفره به طور حتم پتانسیل برخورد آراء متضاد را در خود دارند. اما نحوه ای که این آراء متناقض با هم برخورد می کنند، برای طرفین سرنوشت ساز است. آیا با هم گلاویز می شوند و مدام در کشمکش های سرسام آور بی ثمر به سر می برند و راه برای پیشرفت و خرسندی هیچ کدام باز نمی شود یا یکی به نفع دیگری از حق خودش می گذرد و کناره می گیرد و یا اینکه در نهایت حالت مطلوب، هر دو با شرافت و منطق به توافق می رسند تا به طور متساوی به حقوق و منافع همدیگر احترام بگذارند؟ اگر تا به حال عضو گروهی بوده اید که در آن افرادی وجود داشته اند که شما را به نحوی رقیب خود می دانستند و یا مانعی برای دستیابی به اهداف کاملا فردی خود، و تمایلی به بها دادن به منافع و نظریات شما، به اندازه منافع خودشان نداشتند و از راهکارهای غیر انسانی همچون تحقیر و اهانت و زیرآب زنی و چه و چه برای از میدان به در کردن مانعی چون شما استفاده کردند، شما چه کردید؟ من؟ من هر بار خود را کنار کشیدم. و هر بار طرف مقابلم پیروز میدان شد و به اهداف خودش رسید و رشد کرد و بسیاری از موقعیت های خوب مرا ضایع کرد و باعث شد حال خوب من، بد باشد. خب من واقعا راهکار دیگری نداشتم، جز اینکه از شرایطی که برایم آزاردهنده بود و اصول انسانی جهت هم زیستی مسالمت آمیز اجتماعی در آن مراعات نمی شد، بگریزم؛ اما این دقیقا همان چیزی بود که آن رقیب زبان نفهم خودخواه در آرزویش بود. آری دوست عزیز، حق با شماست. به جای متوسل شدن به آسان ترین راه یعنی کناره گیری، باید به فنون نطق و منطق مسلط شد. باید در زمینه مورد نظر به تمام اطلاعات و راهکارهای موجود دست یافت و با تکیه بر آن ها اصول صحیح حضور در گروه را به مخاطب بی خرد خود هم آموخت. اما با محدودیت ها و موانعی که در راه رسیدن به این راهکار وجود دارد، باید چه کرد؟