سیب تلخ

بعضی رابطه ها انتها دارند. تمام می شوند، آن هم به خاطر یک کلام حرف نامربوط گذشت ناپذیر. نمی شود کسی که دیگر میلی به بخشیدن و ادامه دادن ندارد را آدمی بی گذشت و کینه جو قضاوت کرد؛ چون گاهی یک کلام حرف، آنقدر سنگین است که قابل هضم نیست. تمام باور آدم نسبت به طرف مقابلش را زیر و رو می کند. یک کلام حرف، گاهی می تواند واقعیتی خلاف آنچه تصور کرده بودی را رو کند. یک پاره جمله ی بی سر و پا، گاهی احساس واقعی ناخوشایند کسی که دوست و محرم واقعی خودت می پنداشتی، را آشکار می کند. آنوقت صداقت و وفاداری و اعتماد آن یار برگزیده زیر سوال می رود و دیگر نمی شود تظاهر کرد که هیچ اتفاقی نیافتاده. نمی شود انکار کرد یا به طریقی توجیه و راست و ریستش کرد. حالا دیگر آن رابطه مثل سیب کرم خورده ای شده که باید آن را زیر خاک مرغوبی دفن کرد و یا به جریان آب زلالی سپرد، به امید اینکه هسته هایش سالم باشند و در رویش بعدی خاصیت آب و خاک و آفتاب را در سرشت خود بهتر بگنجاند و به ذرات ذات خود وفادار بماند تا به هیچ آفتی دچار نشوند.