آبی تیره

آدم ها نمی توانند آنچه را احساس می کنند، عینا بازگو کنند. آن ها مجبورند برای کنار آمدن با هم، احساسات خود را جوری بیان کنند که مورد پذیرش دیگران شان باشد. آدم ها گاهی ترجیح می دهند به جای تفاهم، با سوء تفاهمات در کنار هم پیر شوند. لابد به همین خاطر، انسان مشتاق است درگیر عشق شود؛ تا کسی را داشته باشد که بتواند درونیاتش را همان طور که هست برای او برملا کند؛ فارغ از زحمتِ ذهن خوانی و قضاوت. سپران عمر، بدون عشق به هم نوعی دیگر، مثل زندگی کردن در شهری است به ظاهر امن، با خانه هایی دراندشت که از هر طرف، با کوچه های تنگ و بی رهگذر احاطه شدند. غیر ممکن است خلوت خسته کننده ی کوچه ها به گرمی و صمیمیت خانه ها نفوذ نکند. اینجا زیادی امن شده. رازهای من و مگوهای تو روی هم جمع شده. بیا، تا مویرگ های آبی تیره ی تنم سیاه نشده. بیا، تا دلت لانه ی بوتیمارها نشده.