مغز معصوم

در اندیشه ی اموراتی هستم، خواستنی اما، انجام نشدنی. ماهیت اندیشه چیست؟ از کجا می آیند این افکار؟ از مغز؟ پس چرا مغزم در تبدیل خواستن هایش به توانستن ناتوان است؟ چرا چیزی را می خواهد ولی نمی تواند راه رسیدن به آن را از راه فکر به من نشان دهد؟ کدام بخش مغزم در تولید اندیشه های هوشمندانه ناتوان مانده؟ یا بهتر است بپرسم از کدام یک از انواع هوش برخوردار نیستم؟ یادم نمی آید، آیا خصلت های شخصیتی هم از اجزاء هوش محسوب می شدند؟ یعنی همه چیز در انسان از مغز می آید و به مغز برمی گردد؟ ما چیزی به جز مغز نیستیم؟ اغلب حس می کنم از سر بلند کردن و قامت راست کردن و رو به جلو حرکت کردن، واهمه دارم. یک ترس نامعلوم. یک مانع همیشگی شکست ناپذیر، در مغزی که به خوبی پرورش نیافته. این حس کجا قرار گرفته که بر سرتاسر وجودم جولان می دهد و تمام توانایی هایم را به تسخیر خود می آورد؟ چرا آن بخش از من، از ذهنم و از شخصیتم که کمال گرا و پیشرفت طلب و متمایل به خودشکوفایی و رشد و بشر دوستی است، این چنین فعال و زنده به تولید خیال و خواسته می پردازد و آرامشم را سلب می کند و از سکون و ناتوانی ام، احساس درماندگی و وجدان درد بر من وارد می کند، اما آن بخش از من، از ذهنم و شخصیتم که باید جسورانه و هوشمندانه راه ها را رو به جلو هموار کند، رشد نکرده و ناپخته و عاجز مانده؟ هر چه می خواهم متمرکز شوم و مشکل را ریشه یابی کنم نمی توانم. در همان لحظه ی اول فکرهایم به بن بست می رسند. مغزم نه خودکفاست و نه یادگرفته که راهگشا باشد. ترفندهایش بسیار سطحی و جزئی اند و بلااستفاده. اصلا بهتر است بگویم، هیچ ترفندی در کار نیست. مدام به دام رخوت و کاهلی می افتم و می گویم، بی خیال. بنشین و چای بنوش و به مغزت فشار نیاور که دیگر چیزی از آن نخواهد تراوید. شاید این کم خونی کار دستم داده باشد. مغز بیچاره ام نه عشق می داند چیست و نه قند و اکسیژنش به راه است. مغزم معصومم، پریشان تر نشو. چیزی به سطح آب نمانده. نا امید نشو.

اسم این خانوم عزیز، سایان است و شما با اینکه مشتاقید، حتی نمی توانید به او سلام کنید.

+ بخشی از شب ها پر از بیهودگی شده و من هر شب در توهمات پیش از خواب، از خودم می پرسم، من اینجا چه می کنم؟! چه می خواهم؟! چشم های من چطور از اینجا سر درآوردند؟!