بشر بالقوه

روزی به این فکر افتاده بودم که لابد دنیا تا وقتی ادامه خواهد یافت که دیگر هیچ چیز ناشناخته ای برای کشف شدن نداشته باشد. شاید انتهای دنیای آدم ها، همان منتهای شناخت آدم ها است و تا زمانی که انسان به این قوای بالقوه دست نیافته باشد، به حرکت و زیستن روی زمین ادامه می دهد. در فراسوی ایمان و باور، بشر به دنبال حق مطلق و عقل محض است و به دنبال اثبات اموری که صرفا باور پذیراند و بس. و این می تواند تنها دلیلِ قابل قبول برای توجیه تکاپوی آدمیزاد و زیستن او در رنج هستی و نیستی باشد. اما اگر این فرض را درست تصور کنیم، مسلم است که برای رسیدن به نهایت شناخت، باید از نهایت قدرت عقلانی و احساسی آدمیزاد استفاده کرد. مسائل زیادی وجود دارند که مغز بشر فعلی- تیزهوش ترین نوع آن- از اثبات و درک آن ها همچنان عاجز ماده؛ اما اگر بپذیریم که بشر رو به تکامل است، پس، زمانی فرا خواهد رسید که موجودی پا بر زمین گذارد و آنچه تا کنون ما در فهم آن ناتوان بودیم را، با قدرت ذهن یا احساس و یا نیروی خارق العاده ی دیگری به روشنی و به درستی به اثبات رساند و آن را چون امری بدیهی درآورد. از این رو شاید بر ما روا نباشد، با این عقل ناقص در پی توجیه اموری برآییم که قابل اثبات یا رد کردن نیستند و فقط می توانند به یاری باور و ایمان برای هر انسانی، وجهه ی خاص خود را داشته باشند. اما از طرفی هم، باید آزمود عقل دوراندیش را! پس ای بشر آینده، این منم که به حضور تو در نسل های دور ایمان دارم، بدان که من امروز در اندیشه ی روزی بودم که تو در دور تکامل سر بر می آوری و خدا را با چشمانت می بینی و روحت را لمس می کنی. من فاطمه، متولد نیمه دومِ قرن چهاردهم خورشیدی از دل کویر ایران هستم. فرزند محمود، فرزند ترابم و مادرم درخت بود و وقتی مرد، باز هم درخت شد. راستی سلامتان را به اندیشمندان زمانه ام خواهم رساند.
+ و امروز بیست آبان هزار و سیصد و نود و شش هجری خورشیدی است و دوری و دوستی همچنان ادامه دارد.