موهبت محبوبیت

در این بازار بی مهری، چه موهبتی خوشایندتر از اینکه در کنار کسانی باشیم که حس می کنیم، ما را حقیقتا دوست می دارند؟ این دریافت بی نظیر، تنها وقتی برای یک فرد حاصل می شود که اطمینان داشته باشد، دوستدارانش او را فقط بخاطر آن کسی که هست، دوست دارند؛ فقط برای خاطر خودش. اما این "خود"، کیست که لایق این نوع دوست داشتن باشد؟ آیا خودی که هر یک از ما را به دیگران می شناساند، چیزی غیر از مجموع تاثیر وضعیت مالی ما، رشته ی تحصیلی ما، مذهب و فرقه ی سیاسی ما، فرهنگ خانوادگی ما، زیبایی جسمانی ما و هر فاکتور سازنده ی دیگری است که برای تشکیل هویت، فردیت، منیت و در کل، شخصیت یک فرد لازم است؟ بنابراین، وقتی شخصی به فردی این طور ابراز علاقه می کند و می گوید، من، تو را فقط به خاطر خودت دوست دارم، در واقع مثل این می ماند که گفته باشد، من، تو را به خاطر فرم صورتت، هنرمندی دستانت، طرز تفکر و اندیشه ات احساسات ناب و ستودنی ات، سبک زندگی خانوادگی ات، و به طور کلی، به خاطر آنچه در آنی و یا آنچه در توست، دوست دارم. اما وقتی ملاک و معیارِ مورد پسند واقع شدنِ ما از طرف شخصی، به عنوان مثال، صرفا زیبایی و یا دارایی ما باشد، این برای ما ناخوشایند است، چون می دانیم که تنها یک یا چند بعد از وجود ما مورد توجه و انتخاب آن فرد، قرار گرفته و در صورت زایل شدن و از دست رفتن آن بعد، احتمال فروکش کردن علاقه ی طرف مقابل نیز وجود دارد. و دلیل دیگر ناخوشایند بودن این نوع ابراز علاقه می تواند این باشد که در این نوع ناقص ابراز محبت، خودخواهی و انحصارطلبی مخاطب مورد نظر، بیشتر احساس می شود و خلوص نیت، صمیمت، عشق و احساس حقیقی او بیشتر مورد تردید قرار می گیرد. بنظر می رسد، فرصت مناسبی است که در اینجا به تمام افراد محبوب عالم صمیمانه تبریک گفت. پس ای محبوبان! خوش به حالتان که خواستن برایتان برابر توانستن است، که دانا و توانایید، که عقل تان می کشد و دستتان می رسد و جسارت دارید و زیرکید. که بخیل نیستید و خویشتندارید و بر حس حسادت و نفرت خود کنترل دارید. و معاشرتی و زیبایید. حتی خوش به حالتان که کسی را دارید که خنده هایش برایتان یک دنیا می ارزد و می توانید در کنارش احساس امنیت، آرامش و عشق را یکجا ببلعید. امید است که بدانید از چه موهباتی برخوردارید و به پاس آنچه از والدین تان چه از راه انتساب و چه با اکتساب، به شما رسیده، قدر دان باشید.