در این گزارش به بررسی کامل «» می‌پردازیم و آخرین اخبار، جزئیات و نکات مهم مربوط به این موضوع را مرور خواهیم کرد. در ادامه، تمامی اطلاعات موجود درباره این موضوع به صورت یکجا گردآوری شده است تا بتوانید بدون نیاز به مراجعه به منابع مختلف، جزئیات کامل را مطالعه کنید. نازبونوشت‌های سایان DaiLY اینستاگرام تداعی آزاد titles در آخر ما حرف‌های دشمنان‌مان را از یاد می‌بریم، اما سکوت دوستان‌مان را هرگز!لوتر کادامه مطلب

نازبونوشتهای سایان در آخر ما حرفهای دشمنانمان را از یاد میبریم، اما سکوت دوستانمان را هرگز!لوتر کینگ + تاريخ دوشنبه شانزدهم اسفند ۱۴۰۰ساعت 18:58 نويسنده سایان | ادامه مطلب

پانزده شهریور مصادف شده با اول مهر!اولین روز، اولین کلاس، کلاس اول ج، مدرسهی رسالتبیست و هفت دانشآموزنوزده نفر حضوری، بقیه غیرحضورینوزده نفر، به سه گروه شش و هفت نفره تقسیم شده بودن، در سه ساعت مختلادامه مطلب

وقتی باد شدیدی میوزد، شهرآشوبی در وجودم برپا میشود. یکآن، خیال میکنم باد هر فاصله، تضاد و قطبیتی که بین موجودات جهان وجود دارد را برداشته و تمام عناصر جهان را در هم آمیخته و با خود کشانده، تا اینجادامه مطلب

یکی بیاید، باهم برویمبرویم آن دورهابرویم لابهلای کوههای نستوهو غلت بزنیم، وسعتِ دشتهای مخملپوش رابرویم جایی که صدای فکرهای خودمان را نشنویمو فلسفهی سکوت راو حقیقت رارها کنیمو بپردازیم به واقعیت بادامه مطلب

حتی اگر من در برابر عظمت جهان موجودی ناچیز باشم، هیچ از ارزش رنج من کم نمیشود.نیرویی که در احساس عشق، اندوه و دلتنگی من نهفته است، میتواند سرتاسر دنیا را فراگیرد.من مقدسم، چون میتوانم از رنج به عرشادامه مطلب

آمارروزی هزار بار دنبال تو می گردم و این جستجوی بی فرجام سرسام آور را هر روز بی وقفه از سر می گیرم و هنوز به تو نرسیدم. گاهی فراموش می کنم که اصلا دنبال چه هستم. فقط بی قرارم و حس می کنم، چیزی گم است و جایش خالی است. ناآرامم و بی اختیار این دنیای حقیقی و مجازی را مدام زیر و رو می کنم. درست مثل آدمی که حافظه و حواسش مختل شده و بی آنکه خودش متوجه باشد، تمام لحادامه مطلب

انگار موجودی فراطبیعی بود. بعد از سالها دوری، با موهایی بسیار بلند و به رنگ خاک، برگشته بود. موهایش عجیب بلند، ژلیده و کثیف بود. غبار سالها نبرد روی آن نشسته بود؛ نبرد با سپاهی از شیاطین درونی. آمدنش، برگشتنش یک حس غیر قابل وصف داشت. بعد از سالها انتظار و مقاومت، یاد من همچنان برایش زنده بود و یاد او هم برای من تازه. فقط به خاطر من برگشته بود؛ برای خوشحال کردن من و برای بودن با من. مدتی بعد، دیدم که با او یکی شدم. موهای بلندش حالا روی سر من بود. شانه میزدم و خشکی، شکنندگی و ژولیدگیاش را حس میکردم. از اینکه همزمان میتوانم موهایی به این بلندی و موهایی به آن کوتاهی (حالت واقعی و فعلی موهای خودم) را داشته باشم؛ گیج و خوشحال بودم. انگار موهایم را کمی شسته بودم؛ اما همچنان خشک و خاکی بود.... کسانی تعقیبم کرده بودند؛ قصد آسیب زدن داشتند. یک جای کثیف، ناامن و متروک بودم. جایی مثل یک سرویس بهداشتی عمومی. یادم افتاد از روزی که موهایم را کوتاه کرده بودم، کش سبز رنگی که موهایم را با آن میبستم، همانطور توی کیفم مانده و حالا همراه من است. (واقعا هم همینطور است) موهایم را جمع کردم؛ بالای سرم... انگار دنبال من نبودند. دنبال اویی بودند که به خاطر من، برگشته بود و با من یکی شده بود و موهایش روی سر من بود. موها را قایم میکردم تا خودم را بی او نشان دهم؛ یا او را مخفی کنم و از او و خودم محاادامه مطلب

هر آدم طبیعی و سالمی، به "خودش" فکر می کنه که گاها میون این خودکاوی هاش، ممکنه به این نتیجه برسه که بعضی از رفتارهاش نیاز به تغییر داره. در اینجا باید توجه داشت که گفتار و افکار آدمی هم به نوعی رفتار تلقی می شه و از اونجایی که رفتار و گفتار ازاندیشه ناشی می شه، بنابراین برای تغییر در رفتار و کلام، به تغییر در محتوا و فرایند افکار، نیازه. از طرفی، افراد در میزان صحت فکری و سلامت رفتاری، تفاوت هایی با هم دارن. یه عده ممکنه از سلامت ذهن و بهنجاری بالاتری در رفتارهاشون برخوردار باشن وعده ای هم، ممکنه، نیاز بیشتری به ایجاد تغییر درونی داشته باشن که این تفاوت در افراد، ناشی از سبک تربیتی و وراثتی هست که شخصیت اون ها رو شکل داده. آدم هایی که در وضعیت نامناسب تری رشد کردن و شخصیت ناتعادل تری دارن، در صورت تمایل به تغییر، باید زحمت فروپاشی شخصیت ناسالم شون و نوسازی و برپایی یه شخصیت نرمال تر رو متحمل بشن. به نوعی باید جبران مافات کنن. جبران سهل اناری و کارنابلدی های والدین ومحیط شون. و اما شروع فرایند تغییر از اوجایی هست که فرد نسبت به رفتار خاصی در خودش آگاه و حساس می شه و از بروز مکرر و ناخواسته ی اون رفتار احساس نارضایتی می کنه و به این باور می رسه که نیاز به تغییر و تحول داره. به عنوان مثال سبک صحبت کردن نامناسبی که غالبا با لحن پرخاشگرانه یا طعنه آمیز همراه هست، اونهم در شرایطی که بحادامه مطلب

باد وزیده و باران باریده و من هنوز نمیدانم، دنیا چطور بوجود آمده و به هستی خود ادامه میدهد! فکر اینکه بدون پی بردن به راز حقیقی هستی، به آخر عمرم برسم، برایم خوشایند نیست. زمان دارد میگذرد و من چقدر حرف دارم، برای گفتن. و چه چیزها که باید بفهمم و بدانم. حتی ممکن است، هیچوقت نفهمم اینجا دقیقا چه خبر بوده! + شاید آدمها هیچوقت نتونن احساس واقعی همدیگه رو نسبت به هم، بدونن!++ هوووم، هُر هُر آتشدان بخاری و بوی بارون و حسای خاموش! + تاريخ سه شنبه پنجم دی ۱۳۹۶ساعت 23:43 نويسنده سایان | ادامه مطلب

زمین، توهم زده، به رعشه افتاده و به جان ما که چون حشراتی پوستش را نیش میزنیم، چنگ انداخته. انگار زمین دیگر نور چشمی آسمان نیست و ما چه کردیم با خودمان؟! مگر با این حجم از بی اعتمادی به هم، میشود با هم قیام کرد؟ آنهم قیام بر علیه بیعدالتی؟ مگر نمیبینی که نگاه دو انسان بهم، مثل نگاه دو گرگ شده، به طعمهای مشترک! همه دندانها و چنگال های تیزشان را رو میکنند تا کم نیاورند. لابد با خود میگویند حالا که هیچ حساب کتابی در کار نیست و هر کی به هر کی است، چه نیازی است به راستی و درستی! چه کسی میتواند ما را از آنچه که هستیم، نجات دهد؟ وقتی بیشتر افراد، به بیعدالتی آلودهاند، چه کسانی از بین ما میتوانند، دنیایمان را به سمت عدالتی فراگیر هدایت کند؟ آیا دنیا واقعا دار مکافات است؟ آیا اینهایی که امروز قیام میکنند، فرزندان همان پدرانی هستند که سالها پیش انقلاب کردند و پیروز شدند؟ یعنی این قیام، همخانوادهی همان انقلاب است، یا نه، قیام فرزندانی است که قصد پیروزی بر انقلاب پدرانشان را دارند؟ آیا خواستهها و ارزشهایش مشترک است؟... کاش متحد میشدیم و از هم نمیترسیدیم. اما میان من و ما شدن هزاران فرسنگ فاصله افتاده است. فاصلههایی که به راحتی قابل دیدن است. مثلا تا بوده، آن عده که دستشان رسیده و خود را بر منبر و میزی رساندند، آن عدهی دیگر را که به هر دلیلی نتوانستند یا نخواستند مغزشان ادامه مطلب

باد وزیده و باران باریده و من هنوز نمی دانم، دنیا چطور بوجود آمده و به هستی خود ادامه می دهد! فکر اینکه بدون پی بردن به راز حقیقی هستی، به آخر عمرم برسم، برایم خوشایند نیست. زمان دارد می گذرد و من چقدر حرف دارم، برای گفتن. و چه چبزها که باید بفهمم و بدانم. حتی ممکن است، هیچوقت نفهمم اینجا دقیقا چه خبر بوده! + شاید آدم ها هیچوقت نتونن احساس واقعی همدیگه رو نسبت به هم، بدونن! ++ هوووم، هُر هُر آتشدان بخاری و بوی بارون و حسای خاموش! + تاريخ سه شنبه پنجم دی ۱۳۹۶ساعت 23:43 نويسنده سایان | ادامه مطلب

خوشحالم، چون دیگه از غمگین بودن خودم، غمگین نیستم! و این چیز کمی نیست. هر آدم غمگینی، همیشه دچار یه غم مضاعف هم هست. یعنی علاوه بر اندوه ناشی از دردها و رنج هاش، یه حالت غمگینی بعضا نامشخصی رو هم حس می کنه. غمِ غمگین بودن. من هم تا مدتی قبل، علاوه بر غمگینی اولیه ناشی از رنج هام، از اینکه چرا باید انقدر غمگین و افسرده باشم، هم ناراحت بودم. تنهایی و احساس تباهی، بر وفق مراد نبودن و رو به روال نبودن حداقل های زندگی، ناکارآمدی و حس شرمندگی، درگیری های عاطفی و معنوی، فقدان گرمای خانوادگی و نبود عشق و دلدادگی، کمبود انرژی و دردای جسمانی، ... هر کدوم از این ها می تونستن علت حال خرابم باشن، اما بدتر از همه ی اینا، غم ناشی از این فکر بود که چرا حالم خوب نیست و افسرده ام؟! چرا نمی تونم از غمگین بودن، غمگین نشم و به حسای ناخوبم بها ندم؟ اصلا چرا باید از این که مشکلی هست و هست و راحتم نمی ذاره، ناراحت باشم؟ چرا به جای ناراحت شدن، نمی تونم تمرکز کنم و به راه حل ها فکر کنم؟ وجود خود اون مشکل کافی نیست که باید غم بودنشم، بهش اضافه بشه؟! آیا با غصه خوردن کاری درست می شه؟ ... و حالا، این حس اخیر، شاید فقط در حد یه جور خوگیری باشه. شایدم چیز خوبی نباشه و باعث رخوت بشه، که تقریبا همین طور هم شده. درست همون طور که دیگه هیچ وقت چیزایی رو که یه زمانی آرزوشون به دلم بود و موند رو نخواهم خواست. حتی دیگه ادامه مطلب

باران نمی بارد، اما آن بیرون زندگی جریان دارد، هنوز. دانشگاه و استادها. استاد خسته استاد بی انگیزه، استاد خوشحال، استاد مغرور و استاد متین. و دانشجوهایی که درست پشت در دفتر اساتید معرکه گرفته اند و مجیزشان را می گویند و گاها ابراز انزجار می کنند. دخترهای کاپشن صورتی با چشم های سفید، و پسرهای مودب و خوشتیپ یا بی نزاکت با مدل موهای عجیب. و شهر پر است از مردهایی که از پشت عینک، از پشت شیشه ی ماشین و از پشت ویترین مغازه هایشان نگاه می کنند و من فقط خط اخمم را می بینم... پسری داخل مغازه ای شد که من آنجا مشغول خرید بودم و یکراست به ویترین پشت دخل رفت، اما صاحب بی اعصاب مغازه او را به عقب راند و گفت، سفارشت را از جلوی دخل بخواه و من فکر کردم، لابد این مرد از مدل جوانی این پسر خوشش نیامده، آنهم به این خاطر که هنذفری هایش را از گوشش بیرون نیاورده، وگرنه محتوای ویترین پشت دخل با ویترین ته مغازه چه فرقی داشت؟! پیرزنی در ایستگاه اتوبوس کنارم نشست و گفت، آخ چادرم. هر چقدر می شورمش، باز تا چند قدم توی شهر بر می دارم، پر از خاک و مو می شود و بعد گفت، امان از این بندری ها! کل مملکت می روند بندر برای خرید، آنوقت این ها آمدند، اینجا و چقدر می خرند! و من با خودم گفتم، پیرزن بینوا! لابد فکر می کند این ترمه های اصیل با این تنوع طرح و رنگ و این قطاب های خوش طعم، همه جای دنیا ریخته و چون او همیشه آن ها رادامه مطلب

در این بازار بی مهری، چه موهبتی خوشایندتر از اینکه در کنار کسانی باشیم که حس می کنیم، ما را حقیقتا دوست می دارند؟ این دریافت بی نظیر، تنها وقتی برای یک فرد حاصل می شود که اطمینان داشته باشد، دوستدارانش او را فقط بخاطر آن کسی که هست، دوست دارند؛ فقط برای خاطر خودش. اما این "خود"، کیست که لایق این نوع دوست داشتن باشد؟ آیا خودی که هر یک از ما را به دیگران می شناساند، چیزی غیر از مجموع تاثیر وضعیت مالی ما، رشته ی تحصیلی ما، مذهب و فرقه ی سیاسی ما، فرهنگ خانوادگی ما، زیبایی جسمانی ما و هر فاکتور سازنده ی دیگری است که برای تشکیل هویت، فردیت، منیت و در کل، شخصیت یک فرد لازم است؟ بنابراین، وقتی شخصی به فردی این طور ابراز علاقه می کند و می گوید، من، تو را فقط به خاطر خودت دوست دارم، در واقع مثل این می ماند که گفته باشد، من، تو را به خاطر فرم صورتت، هنرمندی دستانت، طرز تفکر و اندیشه ات احساسات ناب و ستودنی ات، سبک زندگی خانوادگی ات، و به طور کلی، به خاطر آنچه در آنی و یا آنچه در توست، دوست دارم. اما وقتی ملاک و معیارِ مورد پسند واقع شدنِ ما از طرف شخصی، به عنوان مثال، صرفا زیبایی و یا دارایی ما باشد، این برای ما ناخوشایند است، چون می دانیم که تنها یک یا چند بعد از وجود ما مورد توجه و انتخاب آن فرد، قرار گرفته و در صورت زایل شدن و از دست رفتن آن بعد، احتمال فروکش کردن علاقه ی طرف مقابل نیز وادامه مطلب